Aku tak rabun warna hijau. Aku orang desa. Aku juga dalam keadaan sedar masa aku melakukan transaksi itu. Tapi, kenapa tetap begini?
Waktu itu, kami buat trip ke Kuching, Sarawak. Ya, bumi kenyalang itu. Ke Kampung Budaya Sarawak dan Sarawak Waterfront, dll. Naik bot ke seberang sungai (walau ada gosip-gosip dalam sungai itu ada abang bujang senang).
Makan malam di rumah coursemate, Z, dengan hidangan paling best selain ikan terubuk masin, sayur midin namanya. Macam paku-pakis yang aku selalu makan kat kampung. Cuma ini spesial sebab kat Kuching saja aku jumpa sayur midin.
Hari terakhir, kami shopping (bajet student = shopping adalah membeli cenderahati murah-murah). Beg, alas meja comel, itu yang aku beli. Lepas itu, kami serang pasar Kuching. Kawan-kawan aku sibuk beli perhiasan ape-ape entah, ikan terubuk masin lah, kek lapis sarawak lah, aku pula pusing-pusing cari sayur midin yang segar untuk bawa balik semenanjung. Bila nampak, terus tak banyak soal aku beli seikat = seringgit. Dengan seronok aku bawa seikat sayur itu ke tempat kami berkumpul. Jauh dari pasar.
Dan, detik-detik seronok itu tak lama bila kawan aku, P bertanya dengan nada lawak ‘S, apa yang kau beli? Kalau setakat paku-pakis, aku rasa kat belakang rumah kau kat Banting tu banyak dah…’
Waa..baru aku perasan, aku salah beli!!!Nak patah balik tak sempat. Kecewa. Kalau ku tahu aku telah ‘ter’beli paku-pakis di Sarawak untuk dibawa balik semenanjung, baik tak payah!!!!